இருளின் மென்போர்வை தளர்த்தி 
அலையும் வன்மம்.
முகத்தினை கொடூரமாக்கி
இறுதி வார்த்தைகளில் திட்டியது
அநாமதேயமாக பெய்யும் மழை
விரல் பற்றி அழைத்துச் சென்றது
காதல் உலர்ந்த நாட்களிற்கு
தெருமுனையில் உறங்கும் குழந்தை
சன்னாமாய் ஒலி எழுப்பி
அயர்ந்து தூங்குகிறது
தாயின் நித்திரை சிதைத்து
வழிந்துபோகும் இடம் புரியாமல்
தேங்கியிருக்கிறது மழை நீர்
முறிந்த நம்காதலின் எச்சமாய்.
அறிவிக்கபடாத நாட்களில்
பெய்திடும் மழை
உன் வருகையினை நினைவுபடுத்தும்
தவறவிடப்படும் பேருந்துகள்
உன் காத்திருத்தலின் நிமிடங்களினை
இன்னும் அதிகரிக்கிறது
இப்போதெல்லாம்
வெறுமையான இருக்கைகளின் அருகிலேயே
அமர இடம் கிடைத்துவிடுகிறது.
பிரிக்கபடும் ஏக்கத்துடுடனோ
சேரப்போகும் எதிர்பார்புடனோ
புறப்பட்டு செல்கின்றன தொடரூந்துகள்.
அதிகமாக அலுத்துக் கொள்கிறேன்
காத்திருக்க அவகாசமின்றி
நீ வந்து சேரும் நாட்களில்.
சொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது காதல்
பினைந்திருக்கும் விரலிடுக்கிலும்
பிரியமலிருக்கும் உதடுகளிலும்.
***
வார்த்தைகளோடு காதலினையும்
கடத்தும் தொலைபேசிகள்
அறிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை
நிராகரிக்கபடும் அழைப்புகளில்
வழியும் காதலினையும்
சேர்க்கப்படாத வாழ்த்துக்களில்
தகிக்கும் வெம்மையினையும்
***
காதல் மட்டுமல்ல;
கண்களும் தான்;
உலர்ந்து விட்டிருக்கிறது.
***
நீர்ப்பரப்பிலிருந்து விடுபட்ட மீன்களாகின்றன
காதலிலிருந்து துண்டித்த இதயங்கள்.
-ஆபிரகாம்
வெம்மை அப்பிய உதடுகளின்
ஈரமுத்தங்கள்;
நினைவில் வரும் மழைநாட்களில்.
நீட்சியான இரவுகளும்
சூடான கோப்பை தேநீரும்
சில முத்தங்களும் கிடைத்துவிடுகின்றது
கவனிப்பவரின்றி பெய்யும் மழை
சுருண்டுகிடக்கும் நாய்
சுவார்சியமின்றி விரியும் இரவு
தலையனை இளம்சூட்டில்
வழியும் காதல் என
விட்டுபோன காதலினை
ஆக்கிரமிக்கின்றன நினைவுகள்.
-ஆபிரகாம்
